به قلم :  پریسا   دوشنبه 13 مرداد 1393   11:03 ب.ظ  
 پارك المپیك در سیدنی استرالیا Park Sydney Olympic) )، یك پارك است، یك مجموعه‌ی 
تفریحی كه ۶۴۰ هکتار گستردگی دارد. این پارك افزون‌بر این‌كه جایی برای برگزاری آوردهای(:مسابقات) ورزشی است، برگزاری آیین‌های فرهنگی همچون جشنواره‌‌ها و كنسرت‌ها را نیز پوشش می‌دهد. سالانه نزدیك به ۱۸۰۰ رویداد ورزشی و غیر‌ورزشی در این پارك برگزار می‌شود. اما آن‌چه ما را بر آن داشته كه از این پارك بگوییم و بنویسیم، گستردگی و یا امكانات این پارك نیست بلكه تندیسی به بلندای ٤ متر است كه در تابلوی زیرش، ‌در گزارش این تندیس،‌چنین آمده است:
«سپیده‌دم حقوق بشر
كوروش، شهریار بزرگ پرشیا
بنیانگذار شاهنشاهی ایران در ٥٥٠ پیش از میلاد
پدیدآورنده‌ی نخستین و گسترده‌ترین جامعه‌ی چند‌فرهنگی در تاریخ بشر 
كه برپایه‌ی احترام به وقار انسانی پایه‌ریزی شده 
و عدل و دادی كه برپایه‌ی صلح جهانی است.
نخستین اعلامیه‌ی حقوق بشر را در سال ٥٣٨ پیش از میلاد، منتشر كرد.
یهودیان و دیگران را در بابل از بند آزاد كرد.
آزادی‌های دینی و زبانی و فرهنگی را به همه مردم پیشكش كرد.
نخستین سامانه‌ی حكومت فدرالی را كه بر پایه‌ی استقلال همه‌ی ایالت‌ها بود، بنا گذاشت.»


این تندیس ٤متری،‌ برداشتی(:كپی)‌ از تندیسی است در پاسارگاد كه آن را به نام «كوروش» می‌شناسیم.
كوروش بزرگ هخامنشی، در پارك المپیك سیدنی، نمادی از صلح و آشتی جهانی است و افسوس كه ما ایرانی‌ها هنوز ارجش را نیك نمی‌دانیم. كوروش بزرگ، فرمان به نگارش مطلبی داد كه بر روی استوانه‌ای گلی حك شد، این استوانه، نخستین منشور حقوق بشر، نام گرفته است. یك شاه ایرانی، ٢هزار و ٥٠٠ سال پیش، باورهای انسان‌دوستانه‌اش را فرمان نگارش داد، باورهایی كه انسان امروز هنوز هم از این‌همه والایی این باور و فرهنگ، در شگفت است. این استوانه به هنگام چیرگی كوروش بر بابل به نگارش درآمده است. در آن، كوروش سربازانش را از آزار مردم، برحذر می‌دارد و بابلیان را در كیش و دین، آزاد گذاشته و یهودیان در بند را آزاد می‌كند و برده‌داری را كاری ناراست و ناپسند می‌خواند. یهودیان هنوز هم به شوند(:دلیل) این بزرگواری كوروش(آزاد كردن یهودیان از اسارت بابلیان)،سالروز این روز نیك و خجسته را جشن می‌گیرند و به‌گونه‌ی نمادین رو به ایران كرده و ادای احترام می‌كنند. 

تابلویی که در زیر این تندیس، از كوروش و حقوق بشرش می‌گوید.

این تندیس انسان بالداری را نمایش می‌دهد با دستی كه گویا برای نیایش افراشته شده و با شاخ‌‌هایی بر سر.
حال چه شد كه ما این تندیس را با نام كوروش بزرگ می‌شناسیم: 
در تورات و كتاب‌های عهد عتیق، كوروش، پادشاه ایران، مردی است كه در رویای دانیال نبی، به گونه‌ی قوچی با دو شاخ، نمایان شده‌است. در كتاب دانیال نبی،‌ چنین آمده كه:‌ دیدم كه قوچی دو شاخ داشت و قوچ را دیدم كه به سمت شمال و جنوب و مغرب و مشرق، شاخ می‌زد و هیچ وحشی با او مقاومت،‌ نتوانست كرد. در همان كتاب، جبرییل، خواب دانیال را به او بازمی‌گوید و قوچ دو شاخ را به پادشاه ماد و پارس،‌ تعبیر می‌كند.
همه‌ی آن‌چه آمد با تندیسی كه در پاسارگاد است، هم‌خوانی دارد و نشان می‌دهد كه این تندیس از آن كوروش است. افزون‌بر اینها، هرچند هم‌اكنون نوشتاری بر این نگاره،‌ نمانده‌است اما از تصویری كه در كتاب‌های روزگار صفوی، آمده‌است، امروز می‌دانیم كه بربالای آن،‌ چنین دست‌كندی بوده‌است: «من، كوروش، پادشاه هخامنشی هستم.»
بسیاری از پژوهشگران برآنند كه واژه‌ی ذوالقرنین كه در قرآن آمده و به معنی مرد دارنده‌ی دو شاخ است نیز اشاره به كوروش بزرگ دارد. این نام، دو بار در «قرآن»، در سوره‌ی «كهف»، آمده‌است. آرای گوناگونی در تفسیرها درباره‌ی این نام، دیده می‌شود. گروهی او را اسكندر مقدونی، آورده‌اند و برخی، بر این باورند كه ذوالقرنین از پادشاهان یمن بوده‌است و البته، آرای دیگری نیز این فرنام (:لقب) را با چهره‌هایی دیگر در تاریخ پیوند داده‌اند.
در این میان، بیش از 60سال پیش، امام‌الهند ابوالكلام آزاد،‌در تفسیر خود از این نام، او را كوروش هخامنشی، پادشاه ایران برخواند. 
ذوالقرنین در قرآن، در پاسخ به پرسش‌های یهودیان مكه آمده‌است. كفار مكه به یاری یهودیان، از پیامبر،‌ درباره‌ی اصحاب كهف، ذوالقرنین و داستان روح پرسیدند و سوره‌ی كهف، در پاسخ به این پرسش‌ها  به اصحاب كهف و ویژگی‌هایش می‌پردازد. ابوالكلام آزاد،‌ برپایه‌ی یافته‌های باستان‌شناختی و دستاوردهای زبان‌شناختی و با استناد به آیات تورات‌( سفر دانیال،‌ ارنیا و اشعیا)، ذوالقرنین را همان كوروش بزرگ می‌نامند. 

كوروش، شاه نیرومندی است كه «هرودوت»،‌رخدادنگار یونانی، از جوانمردی و بزرگ‌منشی او در برابر شكست‌خوردگان در شگفت‌ است. گزنفون، دیگر رخدادنگار یونانی، او را همچون كامل‌ترین نمونه‌ی انسان،‌ تصویر می‌كند. رمان‌نویس پرآوازه‌ی یونانی، او را عقاب خاور‌(:شرق) می‌خواند و این درحالی است كه در نگاره‌ی كوروش در پاسارگاد،‌ نقشی با دو شاخ و دو بال عقاب،‌ داریم. افلاطون نیز شهریاری كوروش را كامل‌ترین فرمانروایی دانسته‌است. 
تندیس كوروش در پارك المپیك سیدنی، در سال ۱۹۹۴ میلادی،‌ساخته شد. این بنای یادبود ۴ متری  را لوییس باتروس(Lewis Batros)
 با همكاری یك هنرمند ایرانی، ساخته است.

برگرفته از:http://www.asheghe-koorosh.blogfa.com



طبقه بندی: کوروش بزرگ،
برچسب ها: تندیس سنگی کوروش در پاسارگاد، تندیس کوروش، پارک المپیک سیدنی، Park Sydney Olympic، كوروش شهریار بزرگ پرشیا، انسان بالدار، ذوالقرنین،